[Inuyasha Fiction] The Way of Me And You 10

posted on 03 Jan 2012 23:43 by melanie in Fiction, Inuyasha
Inuyasha Fiction : The Way of Me And You
By : M_Black
Style : Drama , Romantic
Paring : Sesshoumaru & Rin

<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>

ตอน ที่ 10 อำลา...

<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>

เพราะ ความสัมพันธ์ของเรา
มันสับสน...
มันอธิบายไม่ได้...
มัน...ไม่ถูก ต้อง...
มันไม่ได้มีใครผิดหรือถูก...
มีแค่คนที่ต้องไป...
เพื่อ ให้ทุกอย่างจบ...


<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>

เสียง สรวลเสเฮฮาดังขึ้นไม่หยุดหย่อนในงานเลี้ยงฉลองของปราสาท เหล่าปีศาจต่างพากันดื่มเหล้ามงคลแสดงความยินดีกันอย่างล้นหลามให้กับหญิง สาวร่างบอบบางแสนสวยที่นั่งอยู่ตรงกลางห้องโถง เธอแย้มรอยยิ้มขอบคุณทุกๆคำอวยพรที่ได้รับ ส่งให้ใบหน้าสวยน่ารักนั้นยิ่งงดงามเหลือจะกล่าวขึ้นไปอีก... ผู้อยู่เคียงข้างนั้นนิ่งงัน ผงักหัวน้อยๆให้กับอีกหลายๆคนที่มาอวยพร ยิ้มแบบที่ไม่อาจเรียกได้ว่าเป็นรอยยิ้ม เพราะมันเป็นเพียงการกระตุกมุมปากให้สูงขึ้นอีกหน่อย ก็ยังนับว่าดีกว่าการที่ริมฝีปากเขาเป็นเส้นตรงมาราวๆเกือบเดือน หญิงสาวผมเงินที่นั่งอยู่อีกทางจิบเหล้ามงคลไปพลางมองบุตรชายของตนไปพลาง ก่อนจะหันไปถามบ่าวตัวเตี้ยเขียวๆข้างกาย

" ...ไม่ไปตามหาแม่หนูนั่นรึ? " คนถูกถามเงียบไปพักก่อนจะถอนใจเบาหวิว

" ไม่ขอรับ...ท่านเซ็ทโชมารุไม่ได้สั่ง "

" ไม่ได้สั่ง?...อืม...เข้าใจล่ะ มันเหมือนพ่อมันจนข้านึกอยากจะเล่นงานสักเปรี้ยงจริงๆนะ " เธอว่าเรียบๆ หากขยับมือไม้กร็อบแกร๊บจนจาเค็นชักวิตก

" ท่านหญิง ข้าน้อยขอล่ะขอรับ "

" เออๆ รู้แล้วล่ะ แต่ข้านึกหมั่นไส้ไอ้หน้าผีตายซากของมันจริงๆเลย อยากจะอัดให้สักเปรี้ยง "

" ท่าน...รู้ด้วยเหรอครับ? ว่าท่านเซ็ทโชมารุ เป็นแบบนี้ " คนเป็นบ่าวถาม อีกฝ่ายขมวดคิ้ว สะบัดเสียงตอบให้พอได้ยินกันสองคน

" ถึงข้าจะเลี้ยงทิ้งๆขว้างๆ ส่วนมากส่งมันให้พ่อมันเลี้ยง แต่ข้าก็เป็นแม่มันน่ะ! ทำไมข้าจะไม่รู้  ตั้งแต่แม่หนูนั่นไป วันๆทำหน้าเหมือนผีตายซาก ทำงานเหมือนตุ๊กตากล สั่งทำอะไรก็ทำ ให้ไปไหนก็ไป ไม่พูดไม่จา ไม่บ่นไม่อะไรสักอย่าง! ไอ้คนอื่นน่ะคงไม่รู้ว่า

เกิด อะไรขึ้น เพระาปกติหน้าก็นิ่งอยู่แล้ว แต่...ข้าเป็นแม่มันนะ ทำไมจะไม่รู้ " จาเค็นถอนใจ

" ข้าทราบขอรับ ข้าเองก็รู้ แต่ท่านเซ็ทโชมารุไม่ได้บอกกล่าวอะไรข้าเลย ข้ายังแปลกใจด้วยซ้ำว่าทำไมท่านเค้าถึงไม่ลงโทษข้าที่ปล่อยให้รินไป "

" เฮอะ!! เพราะมันไม่กล้าไง ปอดแหก! ให้ตายสิ พูดอะไรมากก็ไม่ได้ เกรงใจโรคุโจ "

" แล้ว...จะทำยังไงกันดีขอรับ นายหญิงใหญ่ "

" มาถามข้าได้ยังไง?? ไปถามนายเจ้านู้น! ข้าเบื่อจะพูดแล้ว ช่างมั้นเถอะ มันเป็นเรื่องของเซ็ทโชมารุกับริน ข้ายุ่งไม่ได้ "

จาเค็นถอนใจอีก คงจะเป็นรอบที่พันในช่วงเวลากว่าสองเดือน งานฉลองนี่จัดขึ้นเพื่อฉลองให้กับโรคุโจ หลังจากที่นอนป่วยออดๆแอดๆอยู่จนจัดงานไม่ได้ เพิ่งมาหายเอาเมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา ทุกคนดูมีความสุขจะยกเว้นก็แค่ตนเองกับนายท่านของตัวเอง ที่นิ่งซึมลงไปหลังจากที่เมื่อเดือนก่อน รินจากไป...

คงจะ จริง...
อย่างที่ท่านหญิงใหญ่ว่า...
มันเป็นเรื่องของ...
คนสอง คน...
เขาผูกกันเอง..
เขาก็ต้อง...แก้กันเอง..

 
 
 
 
...เมื่อ ราวๆสองเดือนก่อน...

คุโระยูคิเงียบอึ้งไปเมื่อได้ยินข่าวจากมิยะ เจ้าหล่อนหันไปมองหน้านายสาวที่นิ่งอึ้งไป เหมือนกับว่าเธอได้กลายเป็นรูปปั้นไปเสียแล้ว มิยะหอบอยู่พักก่อนจะเริ่มเล่าเรื่องให้ฟัง ใบหน้าแดงแสดงถึงความดีใจอย่างมาก

" ทะ...ท่านหมอมาตรวจเมื่อครู่ไง บอกว่าท่านหญิงโรคุโจตั