สวัสดีค่ะ ทุกท่านที่เข้ามาเยี่ยมชมบล็อคแห่งนี้
 
นานแล้วที่ จขบ.ไม่ได้อัพบล็อคเลย จนมันร้างมาสองปีแล้ว
 
มาคราวนี้อัพ ก็เป็นการอำลาบล็อคไป
 
สืบเนื่องจากปัญหา Error บ่อยๆของ exteen และเราไม่มีเวลามาอัพ
 
เลยตัดสินใจย้ายไปอีกที่นึง ซึ่งก็คงอัพได้อิสระกว่านี้นิดนึง
 
แล้วก้เปิดเพจของตัวเอง สำหรับลงฟิคด้วย
 
ต้องขอขอบคุณหลายๆท่านที่แวะเวียนมาเยี่ยมชม ถามหาบ่อยๆ 
 
Exteen เป็นความทรงจำดีๆที่มีมามากมายค่ะ
 
ข้อมูลเก่าๆ เราอาจจะลบทิ้งเป็นบางส่วน แต่นิยายยังคงอยู่
 
ถ้าท่านว่างไปเจอเราใหม่ได้ที่นี่นะคะ
 
http://www.facebook.com/ladymblack.1989
 
และ
 
http://ladymblack.wordpress.com/
 
ขอบคุณทุกท่านที่แวะมาชมบล็อคร้างๆแห่งนี้ค่ะ
 
 

[Inuyasha Fiction]The Way of Me And You 11

posted on 21 Jul 2013 21:54 by melanie in Fiction, Inuyasha
Inuyasha Fiction : The Way of Me And You
By : M_Black
Style : Drama , Romantic
Paring : Sesshoumaru & Rin 

<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>

ตอนที่ 11 ครึ่งวิญญาณที่หายไป

<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>

ข้าเฝ้ามองผ่านฟ้าทุกเช้าค่ำข้ามองพระอาทิตย์ พระจันทร์ ดวงดาราหรือแม้แต่มวลเมฆใจข้าประหวัดหวังว่าท่านที่อยู่ใต้ฟ้าเดียวกับข้าจะมองมันเหมือนกับที่ข้ามองและรู้สึก...คิดถึง...กันบ้างหรือไม่???

<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>:<:>

บานหน้าต่างวงกลมกรอบไม้แบบจีนบานโตมีใครคนนึงนั่งอยู่ไม่ขยับไปไหน นัยน์ตาสีทองเหม่อลอยออกไปข้างนอก สติว่างเปล่าแบบที่ไม่เคยเป็นเลยแม้สักนิด เซ็ทโชมารุมักทำเช่นนี้ทุกคืนหลังเสร็จสิ้นการทำงานทั้งหมดของตนในแต่ละวัน พระจันทร์ส่องแสงสว่างนวลแต่อ่อนโยน ทำให้เขาอดคิดถึงสตรีร่างบางที่ก่อนหน้านี้เคยร่วมเตียงมาไม่ได้ ... นาน...นานมากแล้วที่ไม่ได้เจอ ไม่ใช่ว่าตนนั้นจะไม่ทิ้งรินเช่นนี้หากทุกอย่างช่างแปรเปลี่ยน แม้จะตลอนออกไปทำงานนานสองสามเดือน แต่กลับมาก็รู้ดีว่ารินยังอยู่ในปราสาท ยังคงอยู่แม้ไม่เจอหน้ากัน หากแต่ครั้งนี้ ต่อให้ไปหาที่ห้องก็ไม่เจอร่างบอบบางดั่งนกน้อยเพิ่งหัดบินนั้นเลย 
 
ริน...ไม่ได้อยู่ที่นี่แล้ว
 
ร่างสูงระบายลมหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน แม้พยายามจะลืม พยายามจะไม่คิดถึงแต่ก็ทำได้ยาก เขารู้สึกเนื้อตัวราวต้องพิษที่มองไม่เห็น สติว่างเปล่า ทำทุกๆอย่างรอบตัวราวเครื่องจักรที่ไร้หัวใจ ทำไปเรื่อยๆ ไม่หยุดพัก ไม่ปริปากบ่น ไม่โมโหหรืออะไรทั้งนั้น 
 
เพราะอยากจะทำให้ตัวเองลืม ทั้งๆที่รู้ว่ามันยากนัก...
 
เสียงเคาะประตูดังขึ้นปลุกอสูรหนุ่มจากภวังค์ เขาหันไป ไม่จำเป็นต้องเปิดหรือถามว่าใครก็รู้ดี ภ